10 yıllık okuluz ancak Kuğulu hikayesi 30 yıllık… ‘Kıyamıyorum Derken…’ isimli kitabım şöyle başlar: ‘İnsanlığa güzel izler bırakmak, tek insanlık göstergesidir.’ Güzel ülkemize en büyük katkı da şüphesiz; pırıl pırıl büyüyen, oynayan, öğrenen, hep merak eden, sorgulayan, aydınlık yavrularımızdır. 30 yıl önce bu hayallerle tüm dünyadan Montessori araçları derlemeye başladım. Yol arkadaşlarımı belirledim; ilk günden

✨Öğretmen olmamın pek çok nedeni var… Tabi ki en başında da sevgili Atamın izinde yürürken kendimi ona daha yakın hissetmek geliyor. Bana göre öğretmenlik, yalnızca bilgi aktarmak değil, bir çocuğun tebessümüne kendininkini iliştirmek, ışıl ışıl yoluna eşlik etmek demek. Bir zamanlar Atatürk’ün “Küçük hanımlar, küçük beyler…” diye hitap ettiği küçük hanımlardan biriyken, bugün geleceğimizi yeşerten

Her şey hayal etmekle başlar sonra bir oyunun içinde kalbinin attığını, büyüdüğünü ve geliştiğini hissedersin okul böylesine büyülü öğretmenlik ise böylesine heyecanlı olma halidir. Bir çok kişi sabah evden çalışmak için iş yerine doğru yol alırken biz öğretmenler bir çocuğun kalbine dokunabilmek için her sabah okulumuzun kapısından içeri gireriz. Kuğulu Montessori Okulları bizim için yalnızca

Öğretmenimiz: Yadigar Hanım sarılırken yine fotoğraf çekmek istiyorum, havalı oluyor, arkadaşlarım okul kurucusuna sarılan öğretmen diyor bana. Ben: Sarılalım tabi öğrenmenim. Sonra Kamer Öğretmenimize “Çek beni konuşacağım” demiş Zehra Öğretmenim, izleyince gözümden süzülen gözyaşları…. Bir yandan sevindim, bir yandan duygulandım, aslında daha çok hüzünlendim. Biz üst-ast değiliz ki, yol arkadaşlarımız, geleceklerimizin mutluluk mimarlarıyız. Yavrularımız anne